امروز روحانی در همایش افق رسانه ملی گفت
همه مردم و همه انسانها سر جای خود محترمند، مخصوصا افرادی که داخل این کشور به عنوان شهروند زندگی میکنند، گفت: نمیشود اگر ظلمی در کشور دشمن رخ داد بگوییم ظلم است و اگر در کشور دوست همین اتفاق افتاد بگوییم ظلم نیست یا کم ظلم است. حقوق بشر، حقوق بشر است، حال شما تعبیر حقوق بشر اسلامی یا هر تعبیر دیگری را داشته باشید.
منظور از این کشور دوست کجاست ؟
خوب اول باید ببنیم دوستان جمهوری اسلامی چه کشور هایی هستند
1- چین کمی تا قسمتی دوست است یعنی دوستی بیشتر از اینکه به اراده ما باشد به اراده اوست و هر وقت خواست می تواند قطعش کند بنابر این زیاد نمی شود واژه دوستی را برایش بکار برد
2- روسیه وضع روسیه از چین هم بدتر است هر وقت خواست دوست است هر وقت نخواست نیست ما هم هیچ کاره ایم
3- ونزوئلا این کشور بیشتر از اینکه دوست ما باشد دوست محمود احمدی نژاد است
4- سوریه ، ایران ( حکومت ) این کشور را واقعا دوست دارد اوضاع و احوال سوریه هم که کاملا مشخص است بنابراین محتمل ترین گزینه همین کشور دوست سوریه به نظر می رسد
حالا چرا این گفته روحانی مهم به نظر می رسد ؟ در این چند سال اخیر ایران ایران با دفاع تمام قد از بشار اسد کوشیده است علاوه بر اینکه نقش خود را به عنوان یک کشور صاحب نفوذ در منطقه بزرگ جلوه دهد از این حربه در مذاکرات هسته ای که بزرگترین چالش کنونی اش است به نفع خود استفاده کند تا شاید جایی برای معامله کردن وجود داشته باشد و این قضیه تا جایی پیش رفته که بعضی از تحلیل گران سوریه را آخرین سنگر جمهوری اسلامی می دانند
حال اگر کشور دوست مورد نظر روحانی همان سوریه باشد این یک پالس مثبت است که اولا به بشار اسد می گوید که مهمانی تمام شده است و دوم پیامی برای گروه مذاکره کنندگان با ایران می فرستد که ایران حاضر به نرمش است و باقی قضایا
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر